Het was een druk en bewogen jaar.

Zo spreken we nu helaas in de verleden tijd over Magda's vader en over haar vriendin Esther. Maar wat zijn we aan de andere kant trots op onze geweldige (klein)kinderen waarbij we Noor en Lucas dit jaar, gezond en wel, in onze familie mochten verwelkomen.

En hoe superleuk en waardevol het ook is (we willen het voor geen goud missen), het wekelijks 120km verderop samen op die kleintjes mogen passen, naast nog 3 tot 4 late diensten per week is best wel intensief voor Magda. Om van mijn pensioen dan nog maar te zwijgen.

Kortom, we hebben niet echt wat te klagen, maar we vinden het wel fijn er even uit te zijn. 

Onze modus operandi is inmiddels wel bekend; net zo lang uitstellen tot we kribbig op 'elkaar' worden en dan is het in no time geregeld.

Dear old Blighty, we're on our way...