Maandag
Met de onchristelijke tijd van gisteren in gedachten, 5:30 op een zondagmorgen, hebben we geen wekker gezet.
Als we de slaap uit hebben doen we de gordijntjes open en worden nog even rustig wakker.
Embedded Files
Vandaag staat er niks op het programma.
Sterker nog, de hele vakantie staat er niks op het programma!
ROMO is het adagium, Relief Of Missing Out, als tegenhanger van de alomtegenwoordige FOMO, Fear Of Missing Out.
Waarom zou je in Indonesië een vulkaan gaan bekijken als je er in Italië ook al een hebt gezien? Als je snapt wat ik bedoel.
We genieten van het niks doen, het niets moeten, en gewoon zien wat de dag brengt, in een omgeving waar we graag zijn.
Vandaag brengt de dag een wandeling door het gehuchtje Great Massingham, waar we nu zijn. Een dorpje met minder dan 1.000 inwoners.
We beginnen bij de buren, de kerk.
De binnenkant van de kerk was helaas de moeite van het fotograferen niet waard. Een grote bende, en alles zit onder de vleermuizenpoep. Bij de uitgang word je zelfs geadviseerd je handen te desinfecteren...
Eeuwig zonde. Toch wordt de kerk nog wel gebruikt.
We lopen een stukje verder. Langs de schitterende vijvers die nu, door alle droogte, even net iets minder schitterend zijn.
In Engeland hebben ze in dorpen en steden vaak grote groene plekken voor algemeen gebruik, zo ook hier.
Achter de Village Hall is een heel groot stuk groen met speeltoestellen, tennisbanen, een basketbalveldje en een green voor lawn bowls.
Op de hoofdweg zien we borden staan die de route naar een mogelijk interessante winkel wijzen.
We twijfelen of we daar naartoe zullen wandelen of dat we later een keer met de auto gaan.
Aangezien het vandaag een bank holiday is, en iedereen dus vrij is, lijkt de kans groot dat zaken zoals deze ook gesloten zijn. We kijken later deze week nog wel een keer.
De andere kant op dan maar.
We willen vandaag ook nog even wat boodschappen doen bij Tesco's en daar heb je in dit soort omgevingen echt je auto voor nodig.
Als we dan toch gaan rijden, kijken we gelijk ook maar even naar die zaak Ling's Country Goods, waar die omleiding naar verwijst.
Het is misschien wel 5 km over landweggetjes en dan is de ingang net voor de wegopbreking, die al kilometers van tevoren staat aangegeven. Aan de andere kant van die wegopbreking is zo'n beetje ons appartement.
De winkel is inderdaad gesloten.
Bij Tesco's slaan we wat spulletjes in voor de komende dagen.
We gaan naar binnen met een stralend zonnetje, komen buiten als het bewolkt is en we zitten nog niet in de auto of we krijgen een stortbui op ons dak.
Na een minuut of 5 is het ook weer voorbij en dat was gelijk alle regen van vandaag. Het kan een stuk erger.
Als je de route-opname vergeet te pauzeren bij Tesco's en je nog niet gewend bent aan de winkelindeling...
Tijdens een vorige vakantie heeft Magda eens een wasmiddel Fairy gehaald. We hadden toen wel een wasmachine in het huisje, maar geen wasmiddel.
Nu vind ik de meeste wasmiddelen onmeunig meuren, zo ook deze, maar Magda vindt het helemaal geweldig.
Bij tijd en wijle, als ze alleen wasgoed van haarzelf heeft, verwent ze zichzelf met dit (afgrijselijke) luchtje. En de fles, met die bijzondere, scheve, kekke dop maakt haar helemaal blij. Vrouwleu... de marketeers kunnen daar wat mee.
Dat wasmiddel is inmiddels op, maar nu we toch weer in Engeland zijn...
Een plaatsje verder is een Poundland, daar heeft ze het de vorige keer gescoord. Op naar Dereham.
Bij Poundland hebben ze het dan weer niet, maar wel bij de buurman Co-op.
Als we hier dan toch zijn, is Fish & Chips misschien een goed plan? Altijd.
Dereham heeft een interessante genenpool, als we het vriendelijk willen uitdrukken. Veel mensen waarbij er veel tabbladen in hun hoofd openstaan, en erger. En een chippy is natuurlijk dan ook nog een mooie verzamelplaats.
Nummer 3 met interessante genen, een er verwaarloosd uitziende man, kan zijn bestelling niet betalen. Hij weet zijn pincode niet meer en snapt ook niet zo goed wat er nu precies gevraagd wordt.
Magda zit het dichtst bij hem en wil voor hem betalen, maar de man aan de andere kant van hem is haar net voor. Hij houdt zijn telefoon bij het naar buiten lopen tegen het pinapparaat en klaar.
De verwarde man heeft het allemaal niet begrepen en vertrekt alsnog zonder zijn bestelling. Een andere dame, die nu het dichtst bij de deur staat, gaat hem achterna om hem terug te halen.
Mooi om de man zo te zien stralen als hij beseft dat er voor hem gezorgd is.
Na het eten rijden we, uiteraard door de velden, weer terug naar 'huis'.
Kopje koffie, beentjes omhoog en een boekje lezen.
Google Sites
Report abuse