Zondag

We hebben heerlijk geslapen!

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel een heel geklauter was om in dat bovenste bed te komen. Mijn adonislijf is duidelijk aan erosie onderhevig.

Met m'n blote voeten op van die dunne, metalen sporten naar boven, en als je dan nog niet eens halverwege bent, stoot je je hoofd al aan het plafond, zo weinig ruimte zit er boven dat bunk bed. Magda's bed daarentegen...

Vervolgens moet je dan dus in een knik, half opzij, de rest van dat trappetje afmaken en plof je onhandig op het bed, om daar tot de ontdekking te komen dat je óp de deken ligt, waar je graag ónder wil liggen.

Maar goed dat er geen camera's hangen. 

Eenmaal horizontaal vragen we ons af of dit ook de beleving van Lucas in de kinderwagen is. Een beetje hobbelen, een beetje schommelen, af en toe een klein stoeprandje... Heerlijk!

Om 5:30 schalt het Don't worry, be happy deuntje door de speakers met daarna de mededeling dat er ontbeten kan worden, maar vooral ook om ervoor te zorgen dat niemand zich verslaapt. 

Om 6:30 worden we verzocht naar het autodek te gaan. 

Wat bezielt mensen om daar dan voor te dringen? Magda wordt gewoon opzij geduwd door een kerel die een stuk verder achteraan met zijn auto in de rij staat en het duurt nog wel even voordat überhaupt de eerste gaat rijden. En aan de volgorde waarin we uitrijden verander je ook niets.