Woensdag

De wekker gaat best vroeg, voor ons doen dan.

We moeten om 10:00 ons tijdelijke huisje verlaten hebben. Met Harwich op een uurtje of twee rijden hebben we dan zo'n 10 uur te overbruggen.

Magda zou Magda niet zijn als ze daar iets heel moois voor gevonden heeft op Tripadvisor; het RAF Air Defence Radar Museum in Neatishead nabij Norwich.

In de reviews staat dat menige man hier 4 tot 6 uur door kan brengen. Zuinig geschat, kan ik je uit betrouwbare bron vermelden.

Mij hoor je dus niet klagen, let's go!

Onderweg krijgen we het een klein beetje benauwd als Magda de huidige status bekijkt. Het is gesloten!

Maar goed, dat is de status van 09:57. Best logisch als het om 10:00 opengaat.

Het museum is gevestigd in het originele gebouw van de RAF Air Defence en veel van de originele spullen staan er nog.

Bij binnenkomst worden we uiterst hartelijk ontvangen door een oudere man. Het zal later blijken dat het museum, op 1,5 FTE na, volledig draait op vrijwilligers.

We snuffelen wat in de ontvangstruimte, annex shop, alvorens we de toer beginnen en ik krijg gelijk al de neiging om compleet nutteloze spullen te kopen, maar gelukkig is daar Magda.

De ruimte daarna is de canteen. De ingang is ook de uitgang waarbij de canteen een mooie afsluiting is. Maar met meer dan een uur rijden, na vroeg opstaan, achter de rug kan het ook een heel mooi begin zijn.

A good start is half the battle, om het maar eens in oorlogstermen benoemen.

We bestellen scones, vandaag het is onze laatste dag, en dus kans hier. Als de dame achter de kassa, ook aardig op leeftijd, dat heeft aangeslagen valt mijn oog op de Wednesday offer; Bacon bap! Ook hiervoor geldt dat ik dat in Nederland niet kan bestellen. Niet zonder wazig aangekeken te worden in ieder geval.

Hiermee help ik wel heel het systeem overhoop, want ze mogen dan heel veel oude spullen hebben, de moderne kassa blijkt een ware uitdaging.

Er klinkt muziek uit de Tweede Wereldoorlog. In The Mood, van Glenn Miller, Don’t Sit Under the Apple Tree, waar Magda de Pointer Sisters in herkent. Bijna goed Mag, The Andrews Sisters, maar sisters was goed.

We hebben totaal geen haast en nemen onze tijd.

Als we een kwartiertje of zo aan het rondneuzen zijn, wordt er omgeroepen dat er over 5 minuten een presentatie begint in de WWII ruimte. Daar gaan we eerst maar eens heen.

Terwijl we wachten op het vollopen van de zaal raken we in gesprek met Harold.

Harold is hier opgegroeid en vertelt straks over zijn jeugd hier in oorlogstijd.

De presentatie verhaalt over de manier van werken aan die tafels (die in het echt een stuk groter waren). De gegevens van de radar worden op die tafel gevisualiseerd.

Ik heb nu de neiging dat allemaal te gaan vertellen, maar daar zit je niet op te wachten.

Als dit soort dingen je ook maar in the slightest bit interesseren, dan is een bezoekje aan dit museum een absolute must.

Voor mensen van ongeveer mijn leeftijd; het heeft een hoog Evoluon gehalte. Voor de jeugd; je mag op ALLE knopjes drukken. Behalve die rode!

Onze innemende Harold vertelt over de tijd dat hij als schooljongen hier woonde. Hij herinnert zich de raketten die werden afgeschoten, de vliegtuigen, gevonden munitie en dergelijke, maar ook de feestjes van de basis en de militairen waar hij naar opkeek. In zijn woorden 90% sheer excitement and 10% absolute terror.

We hebben erg met hem te doen als hij vertelt dat hij voor al het zakgeld dat hij weken had gespaard een reep chocolade voor Maureen had gekocht, schaars als het in de tijd was. De volgende dag vertelde Maureen hem, waarschijnlijk met de chocolade nog in haar mondhoeken, dat ze die andere jongen toch leuker vond. Vrouwleu...

Je zou er na al die jaren nog emotioneel van worden. En volgens mij was hij dat zelf ook een beetje.

Een andere presentatie die erg aanspreekt is die over de koude oorlog. We zitten in de originele ruimte waar het luchtruim in de gaten werd gehouden.

Ook hier: Ga er vooral een keer heen! Echt de moeite waard.

De informatie in de Operations Room werd aan de achterkant van het glas in spiegelbeeld geschreven, zodat de schrijvers niet in het zicht stonden.

Ik ken een meisje dat dat heel goed kan! #TrotseHubby.

Buiten staat ook wat speelgoed. Onder andere een mobiele raket lanceerinstallatie. Na een korte cursus heb ik een raket afgevuurd en Engeland behoed voor een ramp!

En ik heb een heuse sticker verdient!

Ook dit wordt verteld door een gepensioneerde militair die zelf in deze cabine heeft gewerkt in onder andere Irak.

En mocht je nog niet genoeg onder de indruk zijn; wie van jullie heeft ooit in een SEPECAT Jaguar supersonic jet attack aircraft gevlogen?

Ik ook niet, maar zat er dichterbij dan jij.

Ook weer uitgelegd door een gepensioneerde militair die deze toestellen in Irak heeft onderhouden.

Nog een leuke anekdote over de uitvinder van de radar. Na de oorlog emigreerde hij naar Canada en daar werd hij met radar gepakt voor te snel rijden. Daar maakte hij een gedichtje van.

A Rough Justice

by Sir Robert Watson-Watt

Pity Sir Watson-Watt,
strange target of this radar plot
And thus, with others I can mention,
the victim of his own invention.

His magical all-seeing eye
enabled cloud-bound planes to fly
but now by some ironic twist
it spots the speeding motorist

and bites, no doubt with legal wit,
the hand that once created it.
Oh Frankenstein who lost control
of monsters man created whole

Ook aan al dit moois komt een eind. We zijn hier zo'n beetje de hele dag geweest en voelen ons haast onderdeel van het vrijwilligersteam. Eentje heeft in Maastricht gediend, een andere in Millingen, een dochter woont in Leiden, het is inmiddels een kleine wereld. Maar we hebben een boot te halen.

En ik heb mezelf, eigenlijk al heel lang geleden, beloofd nooit volwassen te worden.

We komen mooi op tijd aan in Harwich. Het aanschuiven kan beginnen.

Eenmaal ingecheckt rijden we het terrein op, maar moeten aan de kant voor een veiligheidscontrole. De motorkap moet open. Okay...? Haar collega gaat met spiegels onder de auto door.

De auto staat helemaal achteraan in het schip, op dek 4, de hut is helemaal vooraan, op dek 11.

Aangezien er niet alleen Britten, maar ook Nederlanders en Duitsers meevaren is het een geduw van jewelste in de trappenhuizen. Hoezo queue?

En met dit verhaaltje van onze laatste dag sluiten we weer een mooie vakantie af!

We zien jullie weer aan de andere kant, wij duiken onze kooi in.

^^^

Google Sites

Report abuse