De dag beginnen we lekker traag met een heerlijke brunch. Cooked zelfs, voor mij. What a treat!
In de middag trekken we eropuit. Laten we eens gaan kijken bij een kasteel.
Magda geeft me het adres voor de navigatie en we vertrekken.
Als we de deur uitlopen, staat 'onze' auto voor 'ons' huis. Het misstaat totaal niet. Alleen even wachten tot de 10de, dan valt de hoofdprijs ongetwijfeld op ons lotnummer.
Ik durf het eigenlijk niet te zeggen, maar als we er zijn blijkt het het verkeerde kasteel te zijn... Magda had een andere in gedachten, maar de adressen stonden onder elkaar.
Nou ja, je kunt ook denken: een kasteel is een kasteel. Zo moeilijk hoeft het niet te zijn.
Netjes een kaartje gekocht bij het winkeltje bij de parkeerplaats, met 60+ discount. Jawel we krijgen ouderenkorting!
Er wordt verder nergens op gecontroleerd, maar zoiets moet ook onderhouden worden toch?
Nogal wat waarschuwingen, onder andere voor low arches. Dat je soms moet bukken dus.
Dat is in ons cottage-style, quirky appartementje niet anders. Nadat Magda tot 3 keer toe haar hoofd heeft gestoten en zelfs met een flinke bult op het voorhoofd heeft rondgelopen, was het genoeg.
Het waarschuwingsbordje ‘Duck’, een knipoog naar dit dorpje dat met al die vijvers vol eenden een soort Duckstad is, werkt dus niet afdoende. Voor Magda.
Dan maar zo.
In het kasteel zou dat een beetje raar staan. Hier ook trouwens, maar het werkt wel.
Maar dit alles geheel terzijde... We waren in het kasteel.
Voor een verkeerd adres vind ik het best mooi, dit kasteel Castle Rising.
Via een QR-code kun je ook nog van de gesproken rondleiding genieten. Is er iemand die durft te beweren dat Brits geen mooie taal is?
Ik ben er jaloers op en heb nog een lange weg te gaan, weet ik, voordat ik op deze mooie manier Nijntje kan voorlezen.
Just down the road is een alleraardigste tea room, hét moment voor onze, verlate, eerste cream tea deze vakantie. Misschien wel het meest verplichte vinkje van onze Engelandvakanties, scones!
We zitten in de tuin, maar onder een waterdichte parasol. Dus als het gaat regenen kruipen we gewoon heel knus wat dichter tegen elkaar aan. Ons maak je de thee niet lauw.
Pal naast deze tea room staat een mooie oude kerk. Nu het wat harder begint te spatten is dat een mooie plek om te schuilen.
Het lijkt ons wel leuk om te eindigen aan zee. Hunstanton is dan misschien wel een idee.
Eerlijk gezegd is het een beetje troosteloos. Het is (weer) eb tot zo'n beetje halverwege Nederland en het ziet er grijs en grauw uit allemaal.
Die krijgt een keer een herkansing bij mooier weer en hoog water.
We lopen nog wel een klein rondje, maar zo'n beetje alle zaken sluiten al om 16:00 uur. Behalve de Turkse (witwas)kappers en de Aziatische nagelsalons, maar daar hebben we niks te zoeken.
Let's go home.
Onderweg pakken we nog een Chineesje mee (afhaalmaaltijd om alle misverstanden te voorkomen). Altijd goed!
En wat we morgen gaan eten is ook al bekend.
