Donderdag

Vandaag staat Sandringham, een van de twee privé vakantiehuisjes van koning Charles, op de planning. Balmoral, Schotland, is het andere vakantiehuisje dat van hem persoonlijk is. De rest is crown property.

Er is een hoop te zien, dus zetten we zelfs de wekker. Okay, niet ál te vroeg, maar er staat een wekker. In ons geval betekent dat commitment!

Het is maar 15 km en ongeveer evenveel minuten rijden hiervandaan, thuiswedstrijdje.

Ook wij moeten gewoon op de parkeerplaats parkeren, maar voor de gein, en voor het plaatje, zetten we de auto toch maar even voor het hek.

We hoorden ooit mijn nichtje de financiële rijkdom van (de ouders van) een vriendinnetje afmeten aan het hebben van een 'hek'. Die zijn rijk, ze hebben een hék! Volgens mij zit hier ook wel wat geld.

De auto daarna braaf geparkeerd op de parkeerplaats, melden we ons bij de ticket shop.

Ik vraag een beetje cheeky of ze een 60+ korting kennen. Deels in de hoop dat ze dan zegt dat we er nog lang niet zo oud uitzien, deels omdat we er Nederlands genoeg voor zijn.

Maar daar doen ze niet aan. Dat zou ook niet handig zijn, want het merendeel van de bezoekers vandaag lijkt een stuk ouder nog dan wij.

Aan de overkant van de weg kun je dan het terrein op. De kaartjes worden gescand en we worden welkom geheten. To the left 20 minutes, 10 to the right. Keuzes, keuzes, keuzes...

We gaan links, de 20 minuten route, dan past het nog goed in het tijdslot dat we gekregen hebben.

Om het binnen niet te druk te laten worden werken ze met een tijdslot van telkens een half uur, waarin je naar binnen mag. Eenmaal binnen heb je alle tijd.

De tuin is zo groot, dat die 20 minuten zelfs 30 worden, maar we zijn niet verdwaald hoor, echt niet.

Bij het binnengaan wordt op een typische Britse manier gezegd dat je telefoon op stil moet en dat er binnen niet gefotografeerd mag worden.

Ik kan het niet woordelijk reproduceren, het klinkt o zo vriendelijk, maar het laat ook absoluut niets aan duidelijkheid te wensen over. Taking notes Maggie?

In elke ruimte staat een medewerker die graag uitvoerig verhaalt over die plek.

Zo wordt in de hal het algemene verhaal over het huis verteld.

Dat het in 1862 is gekocht door Edward VII en Alexandra of Denmark. Een opknappertje zo te horen, want tussen 1870 en 1900 hebben ze het compleet herbouwd.

De volgende kamer is de woonkamer, dan Alexandra's living room met een hele berg frutsels waarna we uitkomen in de eetkamer.

Die staat exact zo gedekt als afgelopen jaarwisseling (volgens de host).

Een uitschuiftafeltje waar met gemak 24 man kan aanschuiven en waarbij Charles en Camilla in het midden van de lange kant tegenover elkaar zitten. Dus niet zoals in films aan de kopse kant.

De deur naar de keuken is dichtbij genoeg om het eten warm aan tafel te krijgen (en dichtbij genoeg om de chef te horen vloeken).

Dan volgen nog wat gangen, de wapenkamer en de ball room. Enfin, als het je interesseert moet je vooral een keer gaan kijken. Zeker ook voor het sfeertje, dat is wat ons daarin aantrekt.

Van oktober tot april is het voor publiek gesloten en woont de familie er bij tijd en wijle. De kerstdagen worden steevast hier doorgebracht.

Uiteindelijk komen we weer in het schitterende arboretum terug. We wandelen naar de stallen.

De stallen zijn ook meer dan de moeite waard, er staan een paar schitterende 'paarden'.

Aan de andere kant staan er ook nog twee. Ook hebben ze alvast 'onze' aanhanger en 'onze' Rover klaargezet, voor na de 10de.

Maar meer goodies dus:

Ondertussen legt deze oude baas zijn vrouw alles uit over bladvering. Aandoenlijk hoe hij daarin opgaat.

In weer een andere ruimte is er een tentoonstelling over de historie van de Sandringham Fire Brigade.

En nog de 1914 Daimler van George V.

Dan wel, heel gemeen, een bordje Please Do Not Touch erop, maar dat bordje zelf zit scheef. Maar je mag het dus niet 'touchen'.

Het voelt bijna alsof er ergens een camera hangt om te zien welke OCD'er het teveel wordt en het bordje weer recht draait.

It wasn't me!

Tijd voor a cuppa! Daar nemen we ook een stukje 'drizzle cake' bij. A drizzle cake is a classic British sponge cake featuring a moist crumb and a crunchy, sweet citrus syrup poured over the top while warm. Probeer dat maar eens te weerstaan.

Ik kies de classic lemon variant, Magda de mango coconut.

Ondertussen krijst een meisje van, schat ik, 1,5 jaar het hele terras leeg. Het kind kan er niks aan doen, maar neem haar dan niet mee naar zoiets als dit.

Ook wij nemen versneld onze laatste slok thee en wandelen verder in de geweldig mooie tuin.

En zo komen we uit bij het kerkje waar de Royals hun kerst vieren.

Volgens de host kan er hier met kerst wel 1.000 man buiten staan.

De organist speelt dan zo hard dat je binnen maar beter gehoorbescherming kunt gebruiken.

Als ik Charles was, keek ik de nachtmis thuis, gewoon op TV.

De toer zit erop en we hebben ons vorstelijk vermaakt!

Best wel raar misschien dat we echt helemaal niks hebben met ons eigen koningshuis (to say the least), maar het Britse koningshuis ons wel tot de verbeelding spreekt. Compleet ander sfeertje. Zoveel meer klasse en stijl!

Bij de parkeerplaats is er een pleintje waar je nog wat kunt gebruiken en er is uiteraard de onvermijdelijke souvernirshop.

Dat Union Jack-kussen is er ook zonder die tekst en zou best een lekkere steun in de rug kunnen zijn in mijn stoel, maar het zou wel erg sneu staan. Die leg ik dus maar terug.

Niet minder pathetisch, maar met kerst mag het, een heuse kerstbal van Charles III Rex. (Rex is Latijn voor koning).

Bij lange na niet het eerste, en waarschijnlijk ook niet het laatste ornamentje dat we in Engeland voor de boom hebben 'versierd'.

Eenmaal weer thuis staat de mobiele Chippy al op te warmen en volgens mij zijn er ook al wat kruimels op de grond beland, aan de eenden te zien.

De marketing van deze mobiele kraam ontgaat me echter compleet. Hoe kun je nu Nemo, dat lieve visje met dat Softenon-vinnetje, waar iedereen gek op is, op je kraam zetten als je soortgenoten van Nemo en masse in het kokende vet gooit.

Het smaakt mij er niet minder om, maar ik vind het een bizarre combinatie.

Trappetje weer op naar ons huisje en we nemen plaats voor de tv.

Thuis kijken we vaak, via VPN, de serie Gogglebox. Een programma waarin je meekijkt met 'gewone Britten' die samen tv kijken en becommentariëren. Daarin komt regelmatig de spelshow The Chasers voorbij. Die kijken we nu zelf een keer live. Ook wel geinig.

En maar goed dat ze ons daar niet bij filmen, want zo smakelijk ziet het nuttigen van Fish & Chips uit een kartonnen doosje er ook weer niet uit.

Morgen staat een Friday market op het programma. Het zal ons benieuwen.

^^^

Google Sites

Report abuse