Weet je wat we vandaag gaan doen? We gaan naar een marktje! Je kunt er niet van winnen.
In het plaatsje Holt wordt elke eerste zondag van de maand de Holt Sunday Market gehouden.
We hebben al de Tuesday Market gehad, de Friday Market, gisteren kwam ik goed weg en vandaag hebben we dus een Sunday Market!
Maar dat is wel een heel speciale, verzekert Magda mij. Joajoa... Spaar ze allemaal!
We gaan op pad.
Als we in de buurt van Holt komen staan ver voor het stadje al de nodige auto's in de berm geparkeerd. We rijden toch even door, het stadje zelf in, om ons te oriënteren waar we straks ongeveer moeten zijn.
Niet voor de eerste keer rijdt er net iemand de parkeerplaats af en hebben wij een plekje op de eerste rang.
Van een afstandje tel ik, 2, 4, veel tentjes. De grootste markt ooit, deze vakantie!
Net voor de markt spot Magda een charity shop en daar hebben we er volgens mij nog nooit een van overgeslagen. Het is wel een charity shop in het hogere segment.
Het was me eigenlijk nog nooit opgevallen dat daar ook een groot verschil in kan zitten. Tuurlijk, je hebt zaken waar het een grote bende is, zaken waar heel veel truttig spul te vinden is, of juist veel boeken, maar dit zou zomaar een 'normale' winkel kunnen zijn.
Buiten de winkel staat de eerste lichting van de marktbezoekers, die het er al op heeft zitten, te wachten op de bus. Allemaal keurig in de rij, wat houd ik daar toch van!!
Nooit duwen of dringen, mensen die voor willen kruipen, dicht tegen je aan, of op je tenen staan.
Als je niet weet waar je moet gaan staan; where's the queue please? en de laatste in rij steekt zijn hand op.
Naast de kraampjes zijn er in Holt ook artistieke winkeltjes, misschien kun je het wel een beetje vergelijken met 'ons' Ootmarsum.
In dit winkeltje zit de kunstenaar te kleien (dat zal in vakjargon wel 'boetseren' heten denk ik) dat het een lieve lust is. Hij maakt echt mooie dingen, maar er zit niks bij wat we zouden kunnen gebruiken.
Een van de kraampjes verkoopt Secret Stories. Reeds ingepakte boeken die je blind, op basis van een paar kernwoorden, koopt om je dan te laten verrassen. Net als vrijdag in Wymondham.
Misschien bestaat het al heel lang en loop ik gewoon achter, dat zou zeker niet de eerste keer zijn, maar ik vind het een leuk concept!
Terwijl we zo tussen de kraampjes slenteren krijg ik een papieren tasje in de handen gedrukt. Van King's Court Nursing Home!
Probeert iemand me wat te vertellen? Did you just assume my age?
Een 60+ korting is leuk, maar op deze manier komt het wel heel erg dichtbij.
Zit er ook nog een geurhangertje in. Waarschijnlijk voor bij je inco's.
In het midden zit een pleintje met voornamelijk eettentjes. We kunnen wel even iets kleins nemen.
Nee, nee, nee, niet uit de naughty corner, gewoon een mini-loempiaatje.
Op dat food-pleintje zit ook een fysieke winkel, met een kerstafdeling!
Terwijl ik daar wat heen en weer sta te wiebelen, Magda is druk aan het snuffelen, raak ik aan de praat met een lotgenoot. Ook hij slaat zijn vrouw, vermoeid en met enige verbazing, gade.
It's f*cking 24 degrees and here we are. On a Christmas market!! You can't win, can you?
Hear hear mate...
Maar deze little fellow gaat emigreren naar Nederland.
We gaan terug de markt op. Het is echt leuk opgezet met veel originele kraampjes en knappe staaltjes handwerk.
Bij een van de kraampjes verkopen ze zelfgemaakte 'omslagdoeken'. Something between a shawl and a stola. A 'SnuggiME' vertelt Mimi Elizabeth met een aanstekelijk enthousiasme. Het is leuk om haar zo trots over haar werk te zien vertellen.
Met mouwgaten en zakken waar je je handen in kunt laten rusten. Enfin, ze legt het je zelf wel een keer uit.
Magda heeft haar oog laten vallen op eentje van mohair. Heel licht van gewicht en stikwarm. Een beetje zoals ik dus.
Tijd voor een theetje.
De tea room verkoopt op zondag alleen to go. Op het terras staan 3 tafeltjes waar je eventueel ook mag gaan zitten.
Als ik in de deuropening sta komt er een motor met zo'n knetter-uitlaat voorbij, goed voor wel 140 decibel gok ik. Binnen starten ze op hetzelfde moment de melkopschuimer die keihard bromt, zoemt en sist.
Bij sommigen is het wel bekend dat mijn gehoor afgelopen jaar een (extra) deukje heeft opgelopen. Ga je niet dood aan, maar het maakt me wel iets minder flexibel als het op lawaai aankomt.
Als dan ook nog op het terras, net achter mij, zo'n k*t keffertje van een 'hond', formaatje cavia, als een malle, hysterisch begint te keffen naar een echte hond die hij never nooit niet aankan...
Maggie, mag ik jouw steen even lenen?
On second thought, ik kan 'm beter een rotschop geven, want ik schop beter dan ik gooi.
Deze oudjes zoeken het rustige bankje aan de overkant op.
Sunday market afgevinkt, gaan we weer richting zee. Dat is toch wel ons ding, komen we steeds meer achter.
Langs de weg staat een bordje naar een kerkje, maar dat kerkje zien we nergens. Het veld in dan maar? Inderdaad, daar, en dan achter de struiken.
Door naar Cromer. Een weliswaar toeristische, maar mooie badplaats. Met een heuse pier, die dit jaar 125 jaar bestaat.
Magda geniet van het feit dat het eindelijk eens een keer vloed is.
Ja, we weten dat je daar in theorie op kunt plannen, maar het botst zo vaak met ons bioritme (zover we dat hebben). Oftewel vloed is gaaf, maar je nog een keer omdraaien in je vakantie ook.
Om een start-up te steunen heeft Magda een speciaal armbandje aangeschaft waarbij je mobiel met een sterke magneet aan het bandje om je pols vastzit. En als je het wil loskoppelen, hoef je 'm alleen maar een kwartslag te draaien.
In mijn gedachten heb ik haar mobiel, met al die onmogelijke poses die ze bij het fotograferen aanneemt, al honderd keer verloren zien gaan.
De selfies maak ik dan weer meestal, maar mij zul je niet over relingen zien hangen, niet in bomen en ook niet op muurtjes zien klimmen.
Inmiddels hebben we al wel besloten dat we Fish & Chips aan zee gaan eten, maar we hebben nog niet zo'n trek.
Laten we hier nog een klein ijsje doen en dan in een ander plaatsje gaan eten.
We verplaatsen ons een half uurtje naar het westen, naar Wells-next-the-Sea.
Aan de inmiddels drooggevallen haven (eb, jonguh!) zitten een paar chippies. We kiezen die met de langste rij, in de veronderstelling dat die dan ook wel goed zal zijn.
Het blijkt een juiste aanname. Heerlijk gegeten op het muurtje.
Een mooie afsluiting van alweer een mooie dag!
We gaan richting 'huis'.
