Zaterdag

Dit keer is het Magda die met de neus in de boter valt.

De kerkklokken worden geluid en vanaf ons kleine balkonnetje zien we feestelijk geklede mensen lopen.

Krijg nou wat! Een heuse bruiloft!

Magda sneakt ons balkonnetje af en als een heuse paparazzo maakt ze alvast wat foto's van de kerk, nu er nog niemand binnen is.

Hiermee moeten we ook wel een beetje terugkomen op ons oordeel dat de kerk te goor was om van binnen gefotografeerd te worden. Nu het schoongemaakt en opgeleukt is, ziet het er toch best wel aardig uit.

Magda heeft zich inmiddels geposteerd bij het muurtje tussen de kerk en ons. Het duurt niet lang of er staan er meer.

Langzaam maar zeker druppelen de gasten binnen.

De bruidskindjes zitten er klaar voor en de vicar gaat de bruid halen.

Had die kerel die cape (kazuifel) nou niet even kunnen strijken?! vraagt Magda zich hardop af. Heeft 'ie geen moeder?

De bruid staat met haar vader te wachten.

De organist zet Pachelbel's Canon in D in en ze lopen langzaam op.

Wat ook begint te lopen zijn de waterlanders van Magda en alle vrouwen die hier staan! Het gesnuf en gesnotter is niet van de lucht!

Ondertussen ben ik met mijn gedachten bij die vader.

Ik heb het voorrecht te weten hoe bijzonder mooi en speciaal het is als je 'je kleine meisje' op haar dag naar voren mag brengen. Niet te beschrijven. Sterk spul, hè, dat Fisherman's Friend...

Magda heeft in haar werk weleens diensten gedraaid bij het OT, het Observatie Team. Stiekem mensen observeren en zorgen dat je niet gezien wordt. Ze is het nog niet verleerd.

Tijdens de dienst blijven al die vrouwen zo nonchalant mogelijk een beetje keutelen rond het winkeltje. Niks aan de hand hier... tomtiedomtiedom.

Aan het gejuich en geklap te horen, mogen we wel concluderen: They tied the knot!

En een kwartiertje daarna komen ze weer naar buiten.

En dan moet ónze dag nog beginnen hè?

We gaan naar zee.

Onderweg passeren we Houghton Hall. Hadden we maar wat meer tijd. (of waren we maar op tijd opgestaan)

Best een geinig optrekje. Veel geld ook, ze hebben een hek!

Er ligt een huge arse tuin voor dat huis. De weg waarop we rijden doorsnijdt die, maar dat is dus eigenlijk één stuk tuin.

Schat, zet jij de Otto even aan de straat?

Onderweg komen we langs een Tesco en halen nog wat kleine boodschappen.

Als ik met de tas vanuit de zelfscan area (ik ben namelijk een Tesco member, wist je dat al? Dan mag je zelf scannen), wegloop, begint een meisje van een jaar of 3 heel hard om haar moeder te roepen terwijl ze naar mij wijst.

MUMMY, MUMMY, MUMMY!!! probeert ze, al op-en-neer springend en wild naar mij wijzend, haar moeders aandacht te krijgen. MUMMY!!

Dat gaat met een dusdanige intensiteit en urgentie dat iedereen in de winkel naar haar, en naar mij kijkt. Iedereen... behalve haar moeder.

In mijn ooghoek zie ik wat personeelsleden hun werk neerleggen. Ik vind het allemaal nogal ongemakkelijk.

MUMMY, MUMMY!!! LOOK!!

Yes dear antwoordt haar moeder eindelijk.

Look mummy, Paddington Bear!!!

Aangekomen in Old Hunstanton parkeren we de auto bij de oude vuurtoren, gebouwd op het hoogste punt van de klif.

Met het portable picknickkleedje, dat we ooit bij Marks & Spencer hebben gekocht, onder de arm, zoeken we een rustig plekje op.

Heerlijk, gewoon lekker zitten niksen, beetje praten... of niet...

Het ultieme vakantiegevoel, zo kom je tot rust. Daar kan geen bloodstone tegenop.

Niet ver hier vandaan schijnt dan nóg een mooier plekje te zijn om de zonsondergang te zien; Brancaster beach.

Inderdaad een schitterend strand en Magda leeft zich uit met het maken van mooie foto's.

Als we vanaf daar naar huis rijden komen we door het plaatsje Docking heen.

Zouden ze hier ook een station hebben, vraagt Magda melig? "Docking station!" gneh gneh gneh. Té flauw.

Maar leuk genoeg om de auto heel even aan de kant te zetten om het op te zoeken. Er is geen station, maar wel een Station Road. Dan gaan we daar even kijken.

Als Magda dat straatnaambord en het uithangbord van pub The Railway Inn op de foto zet, wordt ze aangesproken door een man.

Wat ze precies zoekt.

Ze voelt zich enigszins betrapt, maar legt uit dat we wilden kijken of Docking een station heeft en, omdat dat niet zo is, zetten we dit dan maar op de foto.

Let me show you something nodigt de man ons uit en gaat ons voor, zijn oprit op. Wij lopen achter hem aan. Hij gaat ons toch niet zijn treintjes collectie laten zien?

Hij opent de poort naar zijn achtertuin en laat ons binnen.

Tadaaa!!!

Werkelijk waar: Flipping Docking Station!!

Die gast woont dus gewoon in het oude station, the stationsmaster's house en zijn achtertuin heeft twee perrons! Het loketje van the ticket office is nu zijn keukenraam.

Zie eventueel ook deze link.

De dag sluiten we af met een pizza bij de Dabbling Duck, de pub hier tegenover. Het restaurant is vol maar achter het restaurant is nog een barn en een tuin.

In die schuur kun je dan freshly baked wood-fired pizza, straight from the oven eten, in plaats van een reguliere pub maaltijd.

Tafelnummertje onthouden, bestellen binnen aan de bar, biertjes zelf meenemen naar je tafel en het eten wordt gebracht.

Een mooie afsluiting van weer een mooie dag.

^^^