Vrijdag

Als de wekker gaat is een korte blik naar buiten genoeg om er nog een uurtje aan vast te plakken. Het regent nogal. Dat ene uurtje worden twee uurtjes, maar dan lijkt het wel wat op te knappen.

We gaan richting Wymondham waar de Friday market wordt gehouden.

Na de deceptie van de Tuesday market, afgelopen dinsdag (duh) in King's Lynn, weten we niet goed wat we kunnen verwachten. Wymondham is ook nog een heel stuk kleiner dan King's Lynn.

We gaan het, letterlijk en figuurlijk, zien. Let's go!

De natte wegen en velden hebben ook wel hun charme.

We parkeren de auto bij de bibliotheek. In de bibliotheek zelf is ook een kleine, niet commerciële, markt.

Het wordt op internet aangeprezen als een markt met homegrown fruits, vegetables and homemade preserves, maar het is voornamelijk handwerkspul. Wel wat jam, honing en glutenvrije koekjes.

Geinig om even te zien, maar op naar die hele grote markt.

En die is massive! Wel twee keer zo groot als in King's Lynn. Vier hele kramen!!

De paar kleine inkopen van de markt leggen we alvast even in de auto, die hier vlakbij staat. Hebben we de handen weer vrij.

Op het marktplein is ook Kett's books te vinden, een boekenwinkel die volledig op vrijwilligers draait.

Wij houden van boekenwinkels!

Naast al het gebruikelijke moois zien we Blind date with a book. Ik kende dat nog niet; Magda wel.

Het zijn ingepakte boeken, en op de verpakking staat heel summier waar het boek over gaat. Een verrassing dus.

En het prikkelt inderdaad mijn nieuwsgierigheid. Ik heb er grif £5 voor over om er straks thuis achter te komen welk boek gaat over a missing child and a wall of silence.

Een van de vier marktkraampjes is een food truck, met cholesterol bommetjes als een sausage and bacon bap! Hou me tegen!

En dat deed ze niet. Magda's schuld dus.

Die op haar beurt weer haar (iets minder ongezonde) guilty pleasure spot; charity shops! Take your time, ik amuseer me wel.

Zonder blikken of blozen slaat ze £2,50 stuk aan bookies over cookies.

We lopen verder naar beneden, richting de abdij. Daarbij passeren we een 'bijzonder' winkeltje. Beetje gothic, maar ze hebben ook steentjes!

Die steentjes schijnen jou op te zoeken, in plaats van andersom, en daarom verbaast het me niet echt dat Magda een Bloodstone ontmoet.

Het stukje Reduces irritability, aggressiveness and impatience neem ik in stilte tot me. KWW, Kiek'n wat 't wot. Baat het niet...

In Church Street passeren we een omgebouwde kerk.

Art and craft exhibition. Toegang gratis, dan weet je het wel, ik moet mee naar binnen.

Echt wel mooi spul! Knap dat je zoiets maken kunt.

Wel proeven we enige animositeit tussen de vrijwilligsters. Een groepje van 3 zit samen heel gezellig te doen, maar nummer 4 valt duidelijk buiten de groep en vult verderop nogal nors de wenskaarten bij.

Uiteindelijk komen we bij Wymondham abbey. We zijn welkom volgens het bord.

Zeker niet de mooiste kerk die we ooit gezien hebben, maar het is aandoenlijk om te zien dat er een bruiloft wordt voorbereid.

Een vriendinnengroepje is gipskruidtakjes aan de banken aan het maken, en meer van dat soort voorbereidingen.

Wij steken een kaarsje op en lopen een rondje.

In het plafond zijn 114 engelen verwerkt, waarvan ze er eentje 'naar beneden' hebben gehaald, zodat je je 'een beeld' kunt vormen.

Misschien interessant om dat eye to eye-verhaaltje te lezen. (misschien ook niet)

Tijd voor een kopje thee, we wandelen weer naar boven.

Een heerlijk truttig klein tea shopje, zoals we ze het liefst hebben.

Het is al best ver in de middag. De hele markt, alle vier de kramen, is al weg, en zo ook de meeste scones. Er is er nog eentje.

Het alternatief, een gingerbread cinnamon scone with lemon curd past mij eigenlijk wel.

Goede keus, zo blijkt!!

En ook nog eens allebei op de ‘echte’ manier. Te vaak krijg je een koude scone met een pakje boter, een potje jam en een bakje cream, maar niet hier. Heerlijk warm en alle troep die erop gaat mooi in schaaltjes.

Voor de terugweg klikken we nog een paar dorpjes aan in de navigatie. Zonde om in één streep te rijden. Het is immers niet de bestemming, maar de reis... (gaap)

Hier niet ver vandaan, op het voormalige RAF vliegveld in Snetterton, blijkt er een monument van de 96th Bomb Group te staan. Die vlogen met B-17's, de Flying Fortress, een van de hobby's van Erwin en Erica.

Gaan we een fotootje van maken!

Dan blijkt dat alle bronnen een verkeerde locatie aangeven. Als we erheen rijden komen we bij weilanden uit, en later bij een private school.

Nergens te vinden. Totdat een medewerker van die private school, die ons blijkbaar op de beveiligingscamera heeft gespot, met zijn terreinwagentje polshoogte komt nemen.

Hij weet ons te vertellen dat het op het race circuit staat.

Het monument symboliseert de opstijgende B17 toestellen.

Je kunt er maar druk mee zijn!

Weer thuis zijn we het er dik over eens dat we eigenlijk al wel genoeg gevreten hebben vandaag en Magda flanst nog wat kleins in elkaar.

Tijdens het koken drijft een vlieg haar tot het uiterste en ze haalt met de handdoek zo hard naar dat beestje uit, dat ze bijna een pan van het fornuis mept.

Waar heb je die steen eigenlijk gelaten, vraag ik voorzichtig. Maar die ligt buiten, soort van, op te laden in het maanlicht (als ik het goed begrepen heb). Ik vond het al zonde van het geld, maar hij heeft nog niet genoeg power blijkbaar.

Na het eten gaan we nog even naar de overkant, naar de Dabbling Duck, om onder het genot van een drankje de dag door te nemen.

^^^

Google Sites

Report abuse